Obierski Ludwik

OBIERSKI Ludwik – (ur. 4 VIII 1888 r. w Grodzisku Wlkp. – zm. 11 XI 1971 r. w Mosinie), syn Józefa i Michaliny zd., Dudzińskiej. Po ukończeniu szkoły podstawowej w Grodzisku i technicznej w zawodzie budowlanym w Poznaniu, pracował najpierw w przedsiębiorstwie budowlanym ojca, potem zatrudnił się na kolei. Reklamowany przez kolej i rodzinę, nie został zmobilizowany do armii cesarskiej. 20 XII 1918 r. zgłosił się, jako ochotnik, do oddziału powstańczego w Grodzisku Wlkp., z którym wziął udział w walkach o Wolsztyn i Kopanicę, pod dowództwem J. Skrzydlewskiego i Zenktellera, w ramach działań 2 Pułku Strzelców Wielkopolskich. 24 marca 1919 r., został zwolniony ze służby wojskowej w stopniu szeregowca.
W roku 1926, wraz z żoną sprowadził się do Mosiny i zamieszkał w budynku kolejowym przy ul. Kolejowej. Został zawiadowcą odcinka kolejowego I klasy: Czempiń – Luboń i funkcję tę pełnił nieprzerwanie do września 1939 r.
W latach 30., był aktywnym członkiem BBWR-u, Kolejowego Przysposobienia Wojskowego w Mosinie oraz rajcą miejskim.
W czasie II wojny światowej, w styczniu 1941 r., Ludwik Obierski został aresztowany przez Gestapo pod zarzutem niszczenia torów kolejowych na trasie Iłówiec-Poznań oraz z niszczenia tajnej dokumentacji całego odcinka kolejowego Czempiń - Luboń. Przeszedł śledztwo w Domu Żołnierza w Poznaniu. Zwolniony z braku dowodów winy w końcu lutego 1941 r.
Zweryfikowany jako powstaniec wielkopolski przez Zarząd Główny Związku Powstańców Wielkopolskich 1918/1919 w Poznaniu. Ojciec dwóch synów: Kazimierza i Mariana.
[Przekaz rodzinny syna Mariana, Zaświadczenie Nr. 3547 z 28 VIII 1947 r. Zarządu Głównego Związku Powstańców Wielkopolskich 1918/1919]
 

Wyszukiwarka
90 rocznica wybuchu Powstania Wlkp.
90 rocznica wybuchu Powstania Wlkp.
Partnerzy
Powstanie Warszawskie  II
Powstanie Warszawskie II