Kawalerowie Medalu Rzeczypospolitej Mosińskiej - ks.kan. Roman Hildebrand


Włodzimierz Gabrielski

Uhonorowany Medalem Rzeczypospolitej Mosińskiej w roku 1999. Urodził się 28 stycznia 1908 r. w Opalenicy. Szkołę podstawową ukończył w Buku, a w 1921 r. – Gimnazjum im. Paderewskiego w Poznaniu. W tym też roku rozpoczął studia filozoficzne w Arcybiskupim Seminarium Duchownym w Gnieźnie, a dwa lata później studia w Poznaniu. 17 czerwca 1934 r. otrzymał święcenia kapłańskie  z rąk ks. kard. Augusta Hlonda. W latach  1934 – 1937 był wikariuszem w Książu, w latach 1937 – 1939 w kościele św. Trójcy na poznańskim  Dębcu, a od 1939 r.  – przy kościele Matki Boskiej Bolesnej w Poznaniu. Tutaj zastał go wybuch II wojny światowej.  W roku 1941 został aresztowany przez gestapo i wywieziony do obozu koncentracyjnego w Dachau. Ostatecznie gehennę obozową przetrwał, a po powrocie do Ojczyzny, już w listopadzie 1945 r. został powołany na proboszcza parafii w Mosinie.

Ta duża parafia nie miał wówczas kościoła, który został spalony w 1945 r., a nabożeństwa odbywały się w drewnianym baraku. Musiał pracować i duszpasterzować tu z jednym tylko wikariuszem. Ponadto przez szereg lat sprawował funkcje duszpasterskie w pobliskiej parafii rogalińskiej. Mimo to, z miejsca zabrał się do odbudowy kościoła.

Jego zapał, energia, wytrwałość oraz umiejętne podejście do wiernych porwały parafian i w krótkim stosunkowo czasie, wspólnymi siłami, kościół został postawiony. Już 17 grudnia 1951 r. ks. abp. Walenty Dymek mógł dokonać poświęcenia nowej świątyni. Poza tym, ks. Hildebrand powiększył cmentarz, postawił parkan wokół niego i wybudował kaplicę cmentarną. Sprawił też nową chrzcielnicę, balustradę i wiele elementów wyposażenia liturgicznego.

Przez blisko 30 lat zawsze gorliwie, zawsze wytrwale organizował i ożywiał życie religijne. Władza duchowna wysoko ceniła ks. Hildebranda. Zewnętrznym wyrazem tego uznania było nominowanie go na dziekana dekanatu stęszewskiego, a w 1968 r. został mianowany kanonikiem honorowym Kapituły Metropolitarnej w Poznaniu.  W ostatnich latach jednak coraz bardziej podupadał na zdrowiu, mimo to z pracy nie zrezygnował. Chciał być czynny do końca życia i umrzeć na posterunku. Zmarł 20 kwietnia 1972 r. i pochowany został na cmentarzu parafialnym z Mosinie.

Komentarze
Treść komentarza:
Podpis:
Dodaj komentarz
Wyszukiwarka
Konkurs - 100-lecie GBS
Konkurs - 100-lecie GBS
Partnerzy
Powstanie Warszawskie  II
Powstanie Warszawskie II